Eindelijk heb ik de tijd gevonden om op m'n nieuwe weblog locatie fatsoenlijk te beginnen. Ergens vandaag ga ik een aantal, in mijn ogen, sterkere posts van alhier in het archief van 'Niet voor het Ontbijt Graag' plaatsen.
Voor nu, de post van vandaag: Treurig
Ik word een beetje moe van de software van web-log.nl. Niet enkel dat, ook wil ik een wat serieuzere insteek ipv al het gelul over rock’n'roll-achtig leven. Ik zal hier nog weleens eea posten. Maar, per vandaag kun je ook terecht op Na het ontbijt graag!
Zie je daar!
Geschreven ergen tussen kerst en Oud en Nieuw
Het is bijna poëtisch: Man wordt rillend wakker omdat zijn bedgenote het hele dekbed heeft weggetrokken. Naast het bed zit een smekende hond. Met een blik op de wekker constateert hij dat het al half negen is. Hij zucht, krabt aan zn scrotum en staat maar op. Terwijl hij zich aankleedt wordt hij gehinderd door de blije hond. Ondanks de snijdende wind trotseert hij het winterse landschap met de hond aan de riem nog voor hij zn nicotineshot heeft gehad. Na een lang en koud kwartier komt hij weer thuis. Bibberend werpt hij een blik in de slaapkamer. Zij kijkt op en kreunt: "doe verdomme die deur dicht, het is koud…." *zucht* de man is gedoemd te lijden…
Ik word inmiddels echt totaal gek. Gisteren heb ik tegen alle adviezen in een uurtje zitten drummen. Hoofdzakelijk uit frustratie omdat men pas eind maart tijd heeft om m'n pols te repareren. Gewapend met een extra dosis pijnstillers ging ik zitten. Het drummen ging lekker, zolang ik harde muziek op m'n hoofd had om me af te leiden van het gewraakte lichaamsdeel. Het mag vandaag niet baten. Goddank was ik vandaag vrij. Ik loop al de hele dag in m'n spalk, waar ik een enorme hekel aan heb. Is het nou godverdomme zo moeilijk om vrij binnenkort een pols uit elkaar te halen en weer fatsoenlijk in elkaar te zetten? Men vind het geen medische noodzaak, maar na 6 jaar chronische pijn en een resistantie tegen alle pijnstillers die minder sterk zijn dan morfine begin ik het wel zat te worden. Ik 'verheug' me al op drie maanden gips, drie maanden spalk of brace en een tijd revalideren. Is het heel moeilijk om rechtshandig te worden?
Ik woon inmiddels al weer bijna drie maanden alleen, na zo'n twee jaar vrijwel onafgebroken samengewoond te hebben. Uiteraard vind ik, einzelgänger dat ik ben, dat zalig. Echter, op zo'n zondag is er weleens geen pest aan. De enige aanspraak die ik heb is de hond. Ik heb geen zin om naar iemand toe te gaan, etc. Wat dat betreft heeft samenwonen ook wel voordelen. Alleen wonen is een zegen, maar ik was even vergeten dat het ook best wel eenzaam kan zijn bij vlagen.
Bah! Ik ga m'n studeerkamer maar eens verbouwen ofzo.
"Dennis van B. drukte zijn aller-aller-allerlaatste sigaret uit op zondag 2 januari 2011, 23.25 uur terwijl hij een column van Nico Dijkshoorn zat te lezen over geile krokodillen en hij snoeihard 'Undisclosed desires' van Muse via de koptelefoon op z'n hoofd had.
Ja, inderdaad, het klinkt wat al te optimistisch, maar je moet ergens beginnen.
Er zijn door een aantal vrienden al weddenschappen gesloten over hoelang ik het vol hou…. (dit wordt namelijk poging 36643323557 (ruwweg) om het roken eraan te geven)
Nieuwjaarsdag. Die ene dag in het jaar waarin je doodop van een week te weinig slaap, teveel eten en drinken aan een bak koffie zit vlak nadat je je bed uit heb gesleept en je na je vierde sigaret beseft dat je je voorgenomen had te stoppen met roken.
Heerlijk! Op een fantastisch nieuw decennium! Fijn nieuw jaar.
Let wel, dit speelde zich allemaal af voor een optreden.
Dennis: "Godverdomme, kun je die kuttrommels niet eens gewoon stemmen. Het klinkt voor geen meter met die kit van mij!"
B: "Als jij nou eens keer niet te lui zou zijn om ondervellen op je trommels te spannen heb ik veel minder problemen!"
D: "Ondervellen zijn gelul. Leer slaan."
B: "Jij bent gewoon een arrogante zeikert die per se een piano, twee gitaren en een veel te grote drumkit nodig heeft om een wannabe Robbie Williams te acteren!"
D: "B. Ik kan wel drummen. Jij zit hier voornamelijk bij de gratie van mijn kapotte pols."
B: "Dan nog hoef je niet eeuwig de eikel uit te hangen! En dat kut Britse accent kun je ook wel laten vallen als je het publiek in de zeik staat te nemen. Wat ben je nou? Een acteur of een zanger?"
D: "Bij voorkeur beiden. Ik noem jou toch ook niet een nep-drumster omdat je toevallig op trommels slaat, maar mij vraagt om dat pleuris-ding van jou te stemmen?"
En toch houden B. en ik van elkaar. Wat is het toch heerlijk om onbeschaamd tekeer tegen iemand te kunnen gaan.
Ondanks dat ik kerst totale nonsens vind (waarom een feestdag ter ere van iemand waarvan we niet weten of ie ooit bestaan heeft?) ben ik wel voor een kerstwens. Het is an sich helemaal niet verkeerd om eens per jaar stil te staan bij de grotere dingen in het leven.
Ik spreek de wens uit dat we in het nieuwe decennium eindelijk weer eens zo tolerant worden als dat men was in het Nederland waarin ik ben opgegroeid. Laten we weer eens gewoon luisteren naar elkaar voordat we besluiten dat hele bevolkingsgroepen maar gedeporteerd moeten worden. Misschien ben ik een verlate hippie maar: "Give peace a chance."
